قوانین ساده به نظر می‌رسند: سکس بدون احساس، رابطه بدون تعهد، همه چیز تحت کنترل. No Strings Attached با همین قرارداد شروع می‌کند و بعد نشان می‌دهد که قلب معمولاً قوانین را نمی‌خواند. اما (ناتالی پورتمن) دکتر پرمشغله و مستقلی است که وابستگی را خطرناک می‌داند. آدام (اشتون کاچر) نویسنده‌ی تلویزیونی ساده‌دل‌تری است که آماده‌ی احساس است. وقتی این دو بعد از سال‌ها دوباره به هم می‌رسند و تصمیم می‌گیرند فقط «تفریح» کنند، داستان واقعی تازه شروع می‌شود.

ایوان رایتمن کمدی رمانتیکی ساخته که هم از trope آشنای «دوستان با مزایا» استفاده می‌کند و هم محدودیت‌های آن را به نمایش می‌گذارد. برای اطلاعات کامل فیلم و لینک‌های دانلود می‌توانید به صفحه فیلم No Strings Attached مراجعه کنید.

چرا این ایده هنوز کار می‌کند؟

سال ۲۰۱۱ سال trope دوستان با مزایا بود. Friends with Benefits تقریباً همزمان اکران شد و هر دو فیلم سوال مشابهی می‌پرسیدند: آیا می‌شود سکس را از احساس جدا کرد؟ No Strings Attached پاسخ را از همان ابتدا می‌داند، اما لذت را در رسیدن به آن پاسخ می‌بیند. فیلم عجله‌ای برای درس اخلاقی ندارد؛ اجازه می‌دهد شخصیت‌ها اشتباه کنند، بخندند و کم‌کم بفهمند که کنترل کامل روی قلب ممکن نیست.

این رویکرد، فیلم را سرگرم‌کننده نگه می‌دارد حتی وقتی قابل‌پیش‌بینی است.

اما و ترس از وابستگی

ناتالی پورتمن اما را زنی باهوش، کارکشته و کمی دفاعی بازی می‌کند. او از صمیمیت واقعی می‌ترسد چون آن را برابر با از دست دادن استقلال می‌بیند. شغل پرمشغله‌ی پزشکی‌اش بهانه‌ی خوبی برای فاصله گرفتن است. پورتمن این لایه‌ی دفاعی را با طنز و آسیب‌پذیری متعادل می‌کند و شخصیت را از کلیشه‌ی «زن سرد» دور نگه می‌دارد.

آدام در مقابل، بازتر و آماده‌ی احساس است. اشتون کاچر با جذابیت طبیعی و شوخ‌طبعی‌اش، تعادل خوبی ایجاد می‌کند. شیمی بین این دو، قلب فیلم است. لحظات خنده‌دار و لحظات خاموش کنار هم کار می‌کنند و رابطه‌شان را باورپذیر می‌سازند.

طنز، کلیشه و صداقت محدود

رایتمن ریتم تندی نگه می‌دارد. شوخی‌های بزرگسالانه، موقعیت‌های awkward و دیالوگ‌های تند، فیلم را سبک نگه می‌دارند. برخی شوخی‌ها تاریخ‌مصرف‌دار شده‌اند و بعضی موقعیت‌ها کاملاً در خدمت فرمول ژانر هستند. با این حال، وقتی فیلم روی ترس اما از صمیمیت یا ناامیدی آدام تمرکز می‌کند، لحظاتی از صداقت پیدا می‌کند که فراتر از کمدی رمانتیک معمولی است.

فیلم ادعا نمی‌کند که چیز عمیقی درباره‌ی روابط مدرن می‌گوید. فقط نشان می‌دهد که قراردادهای احساسی معمولاً دوام نمی‌آورند و این مشاهده را با لبخند ارائه می‌دهد.

فضا و حس و حال

لس‌آنجلس در فیلم روشن، شلوغ و کمی سطحی به تصویر کشیده شده؛ فضایی مناسب برای شخصیت‌هایی که سعی می‌کنند احساسات را مدیریت کنند. موسیقی پاپ و راک آن دوره حال‌وهوای سبک و نوستالژیک ایجاد می‌کند. طراحی صحنه ساده و روزمره است و به صمیمیت داستان کمک می‌کند.

نقش‌های مکمل (کری الوس، کوین کلاین و دیگران) بیشتر برای ایجاد موقعیت‌های کمدی هستند تا عمق دادن به جهان فیلم، اما در خدمت لحن کلی کار می‌کنند.

جمع‌بندی

No Strings Attached کمدی رمانتیکی سرگرم‌کننده و بی‌ادعا است. فرمول آشنای دوستان با مزایا را با شیمی قابل‌قبول پورتمن و کاچر اجرا می‌کند و در نهایت به همان جایی می‌رسد که انتظار دارید. فیلم شاهکار نیست و لایه‌های عمیقی برای کشف ندارد، اما به‌عنوان یک شب سبک و دلپذیر، هنوز کار می‌کند. اگر به دنبال تحلیلی پیچیده از روابط مدرن هستید، جای دیگری بگردید. اگر می‌خواهید ببینید چطور یک قرارداد ساده احساسی به‌هم می‌ریزد، این یکی انتخاب بی‌دردسری است.

برای کسانی که می‌خواهند خود تجربه فیلم را پشت سر بگذارند، صفحه فیلم No Strings Attached اطلاعات کامل را در اختیار دارد.