ونزدی آدامز هیچوقت قرار نبود قهرمان باشد. او ضداجتماع، بیعاطفه و شیفتهی تاریکی است. سریال Netflix با محور قرار دادن همین شخصیت، یکی از موفقترین بازتعریفهای یک آیکون کلاسیک در سالهای اخیر را رقم زد. جنا اورتگا با نگاههای سرد، دیالوگهای خشک و رقصی که به سرعت ویروسی شد، نسخهای تازه از ونزدی ساخت که همزمان به ریشههای چارلز آدامز وفادار ماند و برای نسل امروز قابلشناسایی شد.
سریال که تیم برتون در آن چند قسمت را کارگردانی کرده و نقش تهیهکنندهی اجرایی دارد، ونزدی را به مدرسهی نورمور میفرستد؛ جایی برای موجودات فراطبیعی که خودشان هم «طردشده» محسوب میشوند. برای اطلاعات کامل سریال میتوانید به صفحه سریال Wednesday مراجعه کنید.
چرا ونزدی اینقدر با نسل Z همخوانی دارد؟
در عصری که نوجوانان زیر فشار شبکههای اجتماعی و اجبار به همرنگی زندگی میکنند، ونزدی نقطهی مقابل است. او گوشی هوشمند ندارد، از رنگ بیزار است و هرچه در ذهن دارد را بدون فیلتر بیان میکند. این ویژگی او را برای بسیاری از تماشاگران نسل Z به شخصیتی «aspirational» تبدیل کرده؛ نه بهخاطر قدرتهای فراطبیعیاش، بلکه بهخاطر شجاعت در متفاوت ماندن.
سریال این ایده را با ساختار mystery نوجوانانه ترکیب میکند. هر فصل معمایی جنایی دارد که ونزدی با کمک رؤیاهایش و منطق سردش پیش میبرد. فرمول آشناست و شباهتهایی با آثاری مثل Chilling Adventures of Sabrina یا حتی Stranger Things دیده میشود، اما لحن سیاه، sensibilities گوتیک و حضور مقتدرانهی اورتگا آن را متمایز میکند.
نورمور؛ آزمایشگاه هویت طردشدگان
مدرسهی نورمور فقط یک لوکیشن گوتیک زیبا نیست. فضایی است برای بررسی مفهوم «outcast». دانشآموزان گرگینه، خونآشام، ساحره و سیرن هستند، اما هنوز با تعصب شهر مجاور (Jericho) و گاه با یکدیگر درگیر میشوند. سریال این تنش را به یکی از تمهای اصلیاش تبدیل میکند: تفاوتها هم میتوانند منبع قدرت باشند و هم بهانهای برای تبعیض و ترس.
رابطهی ونزدی با انید سینکلر (اما مایرز)، روممیت رنگارنگ و مثبتنگرش، یکی از بهترین دستاوردهای سریال است. تضاد شخصیتی آنها هم موقعیتهای کمدی میسازد و هم به ونزدی اجازهی رشد عاطفی محدودی میدهد بدون آنکه جوهرهی سرد و مستقل شخصیت اصلی را رقیق کند.
جنا اورتگا و وزن میراث
اورتگا کار آسانی نداشت. کریستینا ریچی در فیلمهای دههی نود تصویر ماندگاری از ونزدی ساخته بود که هنوز در ذهن بسیاری زنده است. اورتگا با انتخاب سبک deadpan افراطی، کنترل دقیق بر حرکات بدن و چهره، و حفظ فاصلهی عاطفی حسابشده، نسخهی خودش را خلق کرد. صحنهی رقص فصل اول دقیقاً به این دلیل پدیده شد که جوهرهی شخصیت را در چند دقیقه خلاصه میکرد: کنترلشده، عجیب، غیرقابلپیشبینی و کاملاً خودش.
حضور خود ریچی در نقش یکی از معلمان نورمور، ارجاعی هوشمندانه و محترمانه به گذشته است. کاترین زتا-جونز و لوئیس گوزمن نیز بهعنوان مورتیشا و گومز، شیمی اغراقآمیز و تاریکعاشقانهی والدین آدامز را بهخوبی زنده نگه میدارند.
سبک برتون در برابر فرمول نتفلیکس
تیم برتون چند قسمت را کارگردانی کرده و اثر انگشتش در طراحی بصری، پالت رنگی سرد و حس گوتیک کاملاً مشهود است. با این حال، سریال بیش از آنکه یک «پروژهی برتونی خالص» باشد، محصول showrunnerهای Alfred Gough و Miles Millar است که سابقهی ساخت teen drama دارند. نتیجه گاهی بین جاهطلبی بصری و زیباییشناسی برتون از یک سو، و فرمولهای آشنای نتفلیکس از سوی دیگر در نوسان است.
فصل دوم (۲۰۲۵) لحن تیرهتری اتخاذ کرد و جهان داستان را گسترش داد، اما همچنان برخی ضعفهای ساختاری فصل اول را با خود دارد: خطوط فرعی گاه کمعمق میمانند و معماها در مواردی قابلپیشبینی از آب درمیآیند. با وجود این، قدرت شخصیت مرکزی و جذابیت بصری جهان نورمور، سریال را سرپا و سرگرمکننده نگه میدارد. فصل سوم نیز تأیید شده است.
جمعبندی
Wednesday بازتعریفی هوشمند و بهموقع از یک شخصیت کلاسیک است که با بازی درخشان جنا اورتگا و زیباییشناسی گوتیک، به یکی از موفقترین و پربحثترین سریالهای نتفلیکس تبدیل شد. سریال ادعاهای فلسفی سنگینی ندارد، اما در خلق ضد قهرمانی که متفاوت بودن را نه بهعنوان نقص، بلکه بهعنوان انتخاب و قدرت جشن میگیرد، کاملاً موفق عمل میکند. اگر به ترکیب mystery نوجوانانه، طنز سیاه و دنیای فراطبیعی علاقه دارید، این یکی از لذتبخشترین گزینههای سالهای اخیر است.
برای کسانی که میخواهند خود تجربه سریال را پشت سر بگذارند، صفحه سریال Wednesday اطلاعات کامل را در اختیار دارد.